Ik en mijn Iphone

Mijn Iphone doet het niet meer..langzaam gaat het lampje uit en dood is tie. Ik zit in de auto en weet toch zeer zeker dat deze fototoestel/km-vastlegger/twitteraar op onvaste plekken/spelletjes voor achterbank /Linda /krant /Nu.nl /vogelverkenner /liedjesopslag /receptenboek /regenweter /agenda /rekenmachine /uitzendinggemist vannacht aan het stroom zat. Wat is dit toch? Ligt het aan het kabeltje in de auto? Gister bij mijn broertje liedjes op gedownload, wat dat het wat mijn Iphone liever niet wilde?
Ik weet het niet, wel weet ik dat heel veel ga missen met dit ding, mijn agenda bijvoorbeeld, welke afspraken staan erin? Ik zou nog bericht krijgen voor een training, nu weet ik niets. Wat erg. Wat erg te weten dat ik afhankelijk van dit ding ben. Wat erg.
Maandag gelijk naar de Apple-winkel, "meneer, hij wil niks meer", ik lijk wel bij een huwelijksbemiddelaar te zitten, man wil niks leuks meer met me doen en ik weet niet meer hoe ik ermee om moet gaan..Geruststellend zegt de meneer van Apple "volgens mij is de accu leeg", "nee, kan niet" zeg ik nog (zo stom ben ik toch niet??). "let maar op" zegt de schat van Appel en legt mijn Iphone aan het stroom.
Het duurt en duurt, minuten lijken wel uren, 'het wordt echt niets' denk ik radeloos. Blijf een beetje drentelen in de winkel en kijk cool bij het proberen van een Ipad (mijn volgende kadootje aan mezelf) en denk alleen maar 'hoe moet mijn leven zonder?'. De Schat zegt; "ga maar even winkelen en kom over 15 minuten terug, echt het heeft even tijd nodig". Ik ga weg, en heb eigenlijk helemaal geen zin in winkelen, ik wil dat mijn Iphone het doet!
Na precies 15 minuten sta ik weer in het Appelziekenhuis, de Schat met mooie bruine ogen lacht mij toe en zegt "hij doet het!". Ik geloof het niet ,ik kijk en ja, mijn Iphone is tot leven gekomen, smsjes stromen binnen..Ik en mijn Iphone, het is een waar liefdesverhaal.

De deo-loop

Ik dacht, het stelt niets voor, ik gooide het nog (met verbazing) in de groep, ik kreeg verbaasde blikken én reacties; "het is écht veel!" Ik dacht nog 'ben ik nou gek of begrijpen ze het niet, 8x4 minuten is toch slechts 32 minuten en ik kan toch 2 uur achterelkaar lopen?'. Het was zwaar, in verschillende tempo iedere 30 seconde afwisselen en dat 4 minuten volhouden en dat 8 keer. Ik heb me vergist, 8x4minuten is een zware training.

Grietje

Dit is Grietje, ze staat bij het gemeentehuis. Ik weet niet wie zij is, van Hans en Grietje? Zij is aangeboden bij het afscheid van burgemeester Scholten in 2001. Maar waarom zij? Wat is de betekenis achter dit beeld? Ik weet het niet. Jij?

De hollandse klikobakken vaartspel

Soms kijk ik niet op mijn trainingsoverzicht, zoals deze avond, dus geen idee wat we gaan lopen. Bij het inlopen vraag ik aan trainer Maarten 'wat gaan we doen?' Het antwoord is 'fartlek, dus weet je nog niets'. En inderdaad dan weet ik nog niets, ik ben eens gaan googlen wat Fartlek eigenlijk is, en het komt hierop neer;

"Fartlek is het Zweedse woord voor vaartspel of snel spel.
Het vaartspel moet aan twee basisvoorwaarden voldoen:

- Er wordt in een natuurlijke omgeving gelopen. In de training wordt gebruik gemaakt van de natuurlijke variatie van het terrein zoals heuvels, bospaden, mul zand, enz.

- De loper bepaalt zelf de lengte en intensiteit van de snellere en rustige gedeeltes. De intensiteit is steeds wisselend, vlot, snel, rustig, langzaam en zelfs vlot wandeltempo wordt toegepast. De loper loopt geheel op gevoel en stemt zichzelf steeds af op de omgeving."

Dat weet ik dan ook weer. De variatie van terrein was er in de amerikaanse wijk van Rozendael, met wat hulp van klikobakken/lantarenpalen en trappetjes maakten we onze eigen Hollandse vaartspel. Na 14km terug op Valkenhuizen, het was een lekkere training. Met dank aan Maarten!

T-mobile

Arnhem, 23 januari 2011

Betreft; Herinnering Uw nummer 0614790064

Geachte heer/mevrouw,

In het jaar 2009 heb ik een aantal pogingen ondernomen om gebruik te maken van de diensten van T-Mobile, meerdere keren heb ik formulieren in moeten vullen omdat uw administratie niet op orde was, een van de laatste keren in april 2010, het liep op niets uit.
In oktober 2010 ‘mocht’ ik eindelijk klant worden bij T-Mobile, dat was inmiddels niet meer nodig. Ik ben zelfstandig ondernemer en kan niet een jaar wachten om eindelijk klant bij T-Mobile te kunnen worden.

Om bereikbaar te blijven voor mijn klanten, die ik wél graag goed te woord wil staan en zeker niet via dwangbrieven ga bedreigen, heb ik de vrijheid genomen met een andere provider in zee te gaan, te weten BEN, wellicht bij u bekend. Een goedkopere variant die mij wel goed bereikbaar maakt voor mijn klanten die ik als zelfstandig ondernemer hard nodig heb.

Wat T-mobile nu met mij doet is werkelijk stuitend; mijn eerste aanmelding dateert van 10 oktober 2009, mijn tweede aanmelding dateert van 29 april 2010. In mei 2010 werd ik gestalkt met onleesbare mms-berichten. Uiteindelijk in oktober 2010 vind T-Mobile het nodig om mij eindelijk als klant in de armen te nemen door middel van spookfacturen. Ik dank u hartelijk.

Door zo veel vergissingen kan ik u als provider en zorgzaamheid met mij als klant niet serieus nemen. Vele klanten zijn daar ook inmiddels achter, zoals een bekende cabaretier die vervolgens wel goed wordt geholpen. Ik, eenvoudige ondernemer, kan alleen maar betalen voor deze slechte service.
Ik ga ervan uit dat u met een soepelere ontbinding richting mij komt, want deze klantservice is allerminst een verrijking.

U kunt mij kennelijk bellen via een bij u bekend telefoonnummer, want nummerbehoud had ik aangevraagd…succes!
Met vriendelijke groet,

U.Driessen

Bijgevoegde kopie van de dwangbrief.

Het spoorweg-experience

Een ander voornemen voor 2011 is onze museumjaarkaarten dit jaar wel eens goed te gebruiken en dat kan best leuk zijn. Vandaag staat het spoorwegmuseum in de planning. Ik kan me het alleen herinneren als een oubollig museum met treinen, een beetje saai, meer een opa-museum. Maar tegenwoordig is het meer een expericiene-museum. En laat ik dat nou niet te hard roepen want daar kan je dan weer niet met je museumjaarkaart in. Want je hebt tegenwoordig museums/ netjes gezegd musea en experience, zoals het tegenwoordig heet. Experience, je beleeft het museum in plaats van langs schilderen en vitrines te lopen, leuk idee alleen dan kost een kaartje tussen de 15 en 20 euro en museumjaarkaart geldt niet, tja..
Maar goed; het spoorwegmuseum, een aanrader voor een druilerige zondag zoals vandaag, terug in de tijd bij het ontstaan van de trein, begonnen in de kolenmijnen, een heus theater met de Orient Express en een rit langs/onder/boven een trein. Laat het een museum blijven voor jong en oud, de museumbende gaf het (terecht) 5 sterren.

Het mannetje met de kuif

De eerste echte zaterdagloop van dit jaar, eerlijk is eerlijk, tot nu toe nog geen 21km-loop gedaan. Op het laatst, zandheuvel op, had ik het zwaar erg zwaar, maar ja de geur van appeltaart rook ik al en daar doe ik alles voor.

Met P. alles goed uitgepraat,cikoleaks ligt achter ons, we kunnen allebei nog altijd in groep 5 blijven lopen en hebben afgesproken 'on speaking terms' blijven.
Wel zo volwassen.

Mooie loop over de hei, winterse bossen, zompige graspaden,leuke groep met Herma erbij. Gezellig.

Thuisgekomen staat de appeltaart in de oven, na het douchen en aankleden loop ik de keuken in en gaat net het pringeltje van de oven die mij laat weten dat de appeltaart klaar is, ik ben kennelijk een ster in time-mangement..

Opvallend aantal mensen zijn weer bezig (in hun hoofd, zeggen ze)met een marathon en maken toch alweer een extra rondje, zoals op dit kaartje van Jan V. hij heeft vooraf al 5km gelopen. Als ik in de auto stap gaan drie mensen nog een extra rondje lopen, 'jaja, denk ik, in hun hoofd bezig met de marathon'. Maar goed als je het gemiddelde neemt wat de gemiddelde groep heeft gelopen dan zie je de looproute als een mannetje met een kuif. Een hele grote kuif.